Ψέμματα

Ο λαιμός μου πονάει, τα μάτια μου τσούζουν, το κινητό μου χτυπάει. Έχω ότι θέλω; Θέλω ότι έχω; Εκείνη απέναντι μου, γυμνή με κοιτάει μελαγχολικά, νομίζει ότι με έχει, ούτε εγώ δεν με έχω κάποιες στιγμές…

Ένα ποτήρι ακόμα. Ναι, βάλε, ίσως απόψε πεθάνω. Δεν με νοιάζει τι θα χάσει ο κόσμος, με νοιάζει τι θα χάσω εγώ…

Φοβάμαι, φοβάμαι μήπως και θυμηθώ. Τρέχω μακριά, στο άρωμα της ψάχνω την στοργή. Δεν θα επικοινωνήσουμε ποτέ, όσο και αν νομίζεις ότι με ξέρεις, οι μάσκες λιώνουν μόνο στο σκοτάδι.

Φύσα τον καπνό από το στόμα σου και φίλα με. Αν αύριο είμαι ψυχρός, μην πληγωθείς, κατάλαβε με. Η νύχτα τελειώνει, πρέπει να φύγω. Και αν το πρωί είσαι ακόμα δικιά μου, μην γελαστείς, είμαι περισσότερα από όσα κρύβω.

Θα έρθεις πίσω ποτέ ή θα συνεχίσω να ζω σε ψέμματα…;

image

Δίδαξε με.

Δίδαξε με, διψάω, δίδαξε με, πονάω.

Τον εαυτό μου χάνω, δεν ξέρω αν το θέλω εγώ ή κάποιος άλλος, κάποιος που σε μισεί πιο πολύ και από αυτό που πάντα φοβόσουν.

Έχω ξεχάσει γιατί γράφω. Κάποτε έγραφα για να μάθω, τώρα ίσως για να θυμηθώ πως υπάρχω. Οι πιο σκοτεινοί μου φόβοι ήταν εκεί, τους είδα στα μάτια σου…

Κάθε πράξη πρέπει να έχει μόνο έναν σκοπό, τη γνώση. Αυτό είναι η αγάπη, να μην φοβάσαι τη συνύπαρξη, να μην φοβάσαι να μάθεις…

Έμαθα τόσα όταν ήρθες. Έμαθα τόσα όταν έφυγες. Τόσο καιρό μακρυά σου, συνεχίζω να μαθαίνω.

Ανάμεσα μας δεν υφίσταται η συνύπαρξη, μάλλον τώρα γεννιέται η αγάπη. Θεέ μου τι παράνοια, να συνειδητοποιείς ότι αγαπάς κάποιον που έχεις ξεχάσει τις σκιές του προσώπου του. 

Αγαπώ εσένα. Αγαπώ όσα μαθαίνω μακρυά σου.

Αγαπώ εσένα ή κάποια που νομίζω πως υπάρχει; 

Σκοτάδι, Φως-Γυμνή Παράνοια

Κάπου εκεί έρχεσαι, σε δρόμο που είχε κίνηση και όμως ήταν άδειος.

Γαλλαζοπράσινα μάτια, καστανόξανθα μαλλιά, κάθε άνθρωπος είναι και ένας κόσμος, εσύ ο πιο ανεξερεύνητος.

Χανόμουν, δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να σε έχω, μέχρι και σήμερα δεν κατάλαβα αν είχα δίκιο…

Αμάξι, down tempo ήχος, η θάλασσα απλώνεται μπροστά μας, οι σταγόνες στο τζάμι μας φυλακίζουν.

Οι καμπύλες σου, το άρωμα σου, οι πιο σκοτεινοί σου φόβοι με τυλίγουν, τα φιλιά σου μιλάνε.

Είμαι μια γαμημένη ιδιοφυΐα, σε ήξερα πριν σε γνωρίσω, όμως, αυτό είναι που σε καβλώνει περισσότερο και από την ανάσα μου στον λαιμό σου…

Είσαι το πιο βαθύ μυστήριο που συνάντησα, με ήξερες πριν με γνωρίσεις, όμως, αυτό είναι που με καβλώνει περισσότερο και από το στήθος σου στην γλώσσα μου…

Δεν φταίω εγώ, δεν φταίω κι το ξέρω. Μπορώ να μείνω ατάραχος σε όλου του κόσμου τη βρωμιά, σε όλη αυτή τη βαρβαρότητα τριγύρω, γεννήθηκα στη δυστυχία της πόλης. Τόσο σκληρή παράνοια η απουσία σου…

Σκιά που δεν ξεπλένεται, ούτε με φως ούτε με σκοτάδι. Δεν αρκεί το αλκοόλ, οι φίλοι, οι γυναίκες, το εύκολο σεξ, η φτηνή λάμψη, η πιο μεγάλη ηδονή, η απουσία σου, η πιο τρανή απόδειξη, η φαντασία πάντα θα νικάει τη σάρκα…

Εσύ & Εσύ

Άσπρο δέρμα,καστανά μαλλιά. Κρυστάλλινα μάτια. Εκφραστικά. Ζει με κανόνες αλλά θέλει να τους διώξει. Την φοβίζουν όσα φοβάται. Δεν της αρέσει να ξεχνά, προτιμά να θυμάται. Δεν ξέρω αν αγαπάει, δεν ξέρω πότε πονάει. Το σώμα της κρυμμένο κάτω από μακριά φορέματα. Τα φιλιά της στεγνά. Της είπα ένα βράδυ, έχεις γεράσει πριν την ώρα σου. Την έλκουν τα λόγια μου,οι σκέψεις, τα γραπτά. Με ζητάει μέσα από αυτά. Δεν ξέρω αν θέλει να φύγει. Δεν ξέρω αν θέλει να μείνει. Η νύχτα είναι μεγάλη, οι ζωές μας συναντιόνται στα κρυφά…

 # 

Άσπρο δέρμα,μαύρα μαλλιά. Μαύρα μάτια. Ανέκφραστα. Ζει χωρίς κανόνες αλλά ψάχνει την τάξη. Δεν τη φοβίζει τίποτα και όμως φοβάται. Προσποιείται ότι ξεχνά, και όμως θυμάται. Δεν ξέρω αν αγαπάει, ξέρω όμως ότι πονάει. Το σώμα της εκθέτει. Προϊόν ψυχαγωγίας. Τα φιλιά της υγρά. Της είπα ένα βράδυ, σε θέλω μόνο για απόψε. Την έλκει η ανάσα μου, το ύφος, το στυλ, με θέλει μόνο για αυτά. Ξέρω ότι θέλει να μείνει. Πρέπει να φύγει. Η νύχτα είναι μικρή, απόψε πουλάμε μια ψυχή..